«شهر، شهر رها شده است. شهری که در موقع حمله، نه آژیر خطری در آن به صدا در می‌آید نه پناهگاهی هست و نه راهنمایی‌های لازم برای حمله وجود دارد.»

«شهر، شهر رها شده است. شهری که در موقع حمله، نه آژیر خطری در آن به صدا در می‌آید نه پناهگاهی هست و نه راهنمایی‌های لازم برای حمله وجود دارد.»
این اولین جمله «نسرین ستوده» حقوق‌دان و فعال سرشناس حقوق بشر در سی‌و یکمین روز جنگ از تهران است.
بیش از یک ماه از جنگ اسراییل و آمریکا با ایران می‌گذرد و شهروندان ایرانی همچنان در خاموشی اینترنت به سر می‌برند.
نسرین ستوده با اینترنت ضعیفی که تنها امکان ارسال پیامک را محیا می‌کند، در گفت‌‌‌و گو با «ایران‌وایر» درباره آنچه این روزها در ایران می‌گذرد، صحبت می‌کند.
او می‌گوید: «حکومتی که می‌خواست نابخردانه از انرژی هسته‌ای برای تولید برق استفاده کند، به دلیل لجاجت احمقانه‌اش کل برق کشور را در معرض نابودی قرار داده است. حکومتی که نیم قرن شعار مرگ بر این کشور و آن کشور سر داد، ما را در معرض مرگ قرار داده است.»
به گفته او بسیاری از شهروندان ساکن تهران تحت تاثیر جنگ قرار گرفته‌اند، خانه‌ خودشان یا نزدیکانشان بر اثر موج انفجار تخریب شده است: «هر چند در جنگ ایران و عراق ما کمتر خبر از نزدیکان داشتیم که کشته داده باشند یا خانه‌هایشان آسیب دیده باشد، اما این‌بار بسیاری از نزدیکان‌مان با تخریب خانه یا شکستن شیشه‌ها در اثر موج انفجار روبرو هستند. درست مثل جریان ۱۸و ۱۹ دی.»
اشاره نسرین ستوده به کشتار گسترده معترضان توسط حکومت در روزهای ۱۸ و ۱۹دی۱۴۰۴ است که بسیاری از شهروندان از میان کشته‌شدگان کسی را می‌شناختند.
ستوده می‌گوید که آثار خرابی در برخی نقاط شهر دیده می‌شود. در محله‌ ما «شهرک غرب» دو سه نقطه مورد اصابت قرار گرفته است و بعد می‌پرسد:
«سوال این است که آیا جلب اعتماد جهان راحت تر از این همه درگیری نیست؟ آنچنان که بسیاری از کشورها پس از جنگ جهانی دوم به تصمیم کشورهای دیگر برای جلب اعتمادشان تمکین کردند.»
«رضا خندان»، فعال حقوق بشر و همسر نسرین ستوده از آذر ۱۴۰۳به خاطر حکمی که ۶ سال پیش برای ساخت و توزیع پیکسل‌های «نه به حجاب اجباری» برای او صادر شد، در زندان اوین روزگار می‌گذراند. او دوران جنگ ۱۲روزه هم که اسراییل، زندان اوین را هدف حمله قرار داد، در زندان بود. نسرین ستوده می‌گوید که این بار نیز ملاقات زندانیان از اول جنگ تا امروز قطع بوده است: «ماموران کمی در زندان حضور دارند. بیشتر آن‌ها رفته‌اند و افراد کمی فقط برای آب و غذا دادن به زندانیان مانده‌اند. مقامات برخلاف قانون از آزاد کردن زندانیان در زمان جنگ خودداری می‌کنند. آن‌ها فقط از جان خود مراقبت می‌کنند.»
نسرین ستوده توضیح می‌دهد که اعزام بیماران زندانی به بهداری متوقف شده است. خدمات پزشکی به زندانیان بیمار داده نمی‌شود و گفته‌اند فقط بیماران اورژانس را به بهداری اعزام می‌کنند: «تمام در و پیکرها را دو لایه و سه لایه قفل کرده اند و دسترسی زندانیان به همه‌ قسمت‌ها ممنوع شده است. از امروز به تعدادی از زندانیان ملاقات کابینی دادند که طبق روال گذشته از ملاقات من با رضا جلوگیری کردند.»
این فعال سرشناس حقوق بشر به دلیل امتناع از حجاب اجباری از سال گذشته تا کنون فقط یک‌بار موفق شده با همسرش در زندان ملاقات کند. مسوولان زندان به او می‌گویند تا زمانی که حجاب به سر نکند اجازه ورود او به سالن ملاقات را نمی‌دهند:
«از من همچنان می‌خواهند روسری سر کنم. این در حالی است که بسیاری از زنان با استفاده از حق قانونی‌شان بدون روسری به ملاقات می‌روند اما رییس زندان، با شخصی کردن موضوع از ملاقات من با رضا جلوگیری به عمل می‌آورد. ما بین جنگ و استبداد گیر افتاده‌ایم.»
آخرین جمله‌ای که نسرین ستوده برای ایران‌وایر می‌فرستد حکایت سکوت سهمگین شهروندان است: «سکوت سهمگینی بر شهر حاکم است و آینده مبهم است و شهروندان در استیصال پس از سرکوب روزهای ۱۸ و ۱۹ دی.»