به مناسبت آغاز مدارس و دانشگاهها

همه عبارات موجود در این پیام بارها در پیامهای مشابه آمده ولی عبارت «زبان مادری» خرق عادت است و به نوعی در آن میانه به چشم می‌زند. در یک نگاه خوشبینانه، منظور از زبان مادری همان چیزی است که همه ما سراغ داریم و ایشان از دانش‌آموزان خواسته تا پاسدار زبان مادری باشند. در نگاهی بدبینانه و از زاویه امثال حداد عادل، منظور از زبان مادری همان فارسی است که حداد عادل در شعری، آن زبان تب‌خیز را زبان مادری تبریز قلمداد کرده بود.

در یک نگاه واقع‌بینانه، با وجود چنین پیامهایی، مدارس تک‌زبانه همچنان ریشه زبان‌های مادری این کشور را می‌سوزاند تا مملکتی تک‌زبانه و فارسیزه بسازد. ولی این پیام مجوزی برای معلمان است که براحتی و بدون خوف از حراست آموزش و پرورش زبان مادری خود را ترویج دهند و لااقل مانع سوختن همه این خرمن شوند و برداشته شدن چماق حراست از بالای سر معلمان دلسوز، توسط این پیام را به فال نیک می‌گیریم.

تا وقتی که قوانین انحصارگرایانه و شوونیستی تغییر نکند، نه تنها این مدارس جهنم زبانهای مادری است بلکه خانواده‌ها نیز نمی‌توانند از «اسامی زبان مادری» برای نامیدن کودکان خود استفاده کنند و ثبت احوال تبریز فعلا به آرکا رزمی دوساله، تالای مینقی یکساله، اونور خلیل‌زاده ۹ماهه و برکای علیمرادی ۸ماهه شناسنامه نداده و ثبت احوال خوی با ائلشن عبدالهی یکساله و ائلمان حسینی یکماهه و ثبت احوال قوشاچای نیز با ائلمان یوسفی ۱۱ماهه و سئوگی مدبر یکماه چنین کرده است. تا امروز ثبت احوال قالاچای (عجب‌شیر)، آنیز عاشقی را چهار ماه، ثبت احوال شرفخانه، ائلین علیار را سه ماه، ثبت احوال رباط کریم، ائلحان یکتایی را دو ماه و ثبت احوال اورمیه نیز علیهان بوستانی را یکماه بدون شناسنامه نگهداشته تا «پاسداری از زبان مادری» سخت‌تر شود.

زمانی بچه‌ها شناسنامه یا کارتی را در گیم‌نت محله امانت گذاشته و سی‌دی فیلم یا بازی کامپیوتری می‌گرفتند و هنگام بازگرداندن اگر مهلت امانت از مدت تعیین شده بیشتر می‌شد، گیم‌نت پول بیشتری طلب کرده و تا آن زمان شناسنامه را گروگان نگه می‌داشت و حالا دولت شناسنامه بچه‌ها را گروگان می‌گیرد تا خانواده‌ها را وادار به ترک هویت و زبان مادری خودشان کنند.