خاطرات و خطرات ( ۲۸۱ )
آرزو های بر باد رفته
🖌عیسی نظری
🔹در روستای ما درد های خداوند تماما روی مردم اوار می شد ، جیغ های دردناک زنانی که وضع حمل می کردند ، هنوز از
گوش های من نرفته است ، مارها ، حتی
زنبور ها براحتی می توانستند ، آدم بکشند .
سکته های ناگهانی ، مثلا مادر بزرگ من ،
اگر کسی می توانست عمو سلیمان را
راضی کند که شورلت اش را ،راه بیاندازد ،که معمولا یازده ماه خراب بود و هله راه هم نبود باید از مسیل رودخانه راه می افتادی که زمستان آنهم بسته بود که برف امده است و بهار و پائیز هم به خاطر باران و سیل ، تنها تابستان راه به شهر بود و دسترسی به پزشک ، البته اگر فردی داشتی که می دانست پزشک چیه !
خیلی ها می گفتند : اینکارها کفر است ،
مقابله با مشیت الهی است ، اگر خدا
بخواهد ، هیچ دردی آدم را نمی کشد !
درد یک نعمت الهی است ، مجازات این
دنیا است عوض اش برای آن دنیا نمی ماند و آدم به بهشت می رود .
🔹در این اوضاع من از روستا فرار کردم ، با پای پیاده تا ائواوغلی آمدم و انجا سوار اتوبوس الله وردی شدم و در شهر تابلوهای خانم دکتر امامی ، دکتر صولتی ، دکتر منصوری و… مرا شیفته
کرد !
اول به مدرسه محمد رضا شاه پهلوی رفتم و بعد به نزدیک ترین مدرسه
دولتی ، امیر کبیر و سه سال سیکل
اول را تمام کردم .
برای پزشک شدن باید رشته های دیگری
انتخاب میکردم .
به دبیرستان فردوسی رفتم خیابان زنگنه و
خیام ، درب ورودی مدرسه یک آقای شیک و پیک با یک کراوات رنگی ایستاده بود ،
حین ورود من جلویم گرفت و گفت :
کجا ؟
گفتم : برای ثبت نام آمده ام
— پدرت چکاره است ؟
— پدر ندارم آقا ، پدرم مرده !
— تا حال کدام مدرسه درس می خواندی ؟
— امیر کبیر آقا !
— همان دروازه شاهپور ؟
خنده تمسخر آمیزی زد و گفت :
فیل ات یاد هندوستان کرده ، گفتی
از دروازه لات های شهر سیر شدم ، برم
زنگنه ؟ ثبت نام تمام شده ، برو مدرسه
خودت !
از آنجا رفتم دبیرستان رضا شاه کبیر ،
خیابان پهلوی ، دم درب کسی نبود ،
رفتم داخل به اتاق مدیر ، پرسید :
برای ثبت نام آمدی ؟ معدل ات چیه ؟
گفتم : چهارده آقا
— پدرت چکاره است ؟
— مرده آقا
— خانه تان کجاست ؟
خیابان شاهپور آقا !
— صبح ها نمی رسی ، برو همان مدرسه
خودت !
— من می خواهم رشته طبیعی بخوانم !
— پس برو دبیرستان ملی ،از همه ثبت نام می کند !
🔹تمام آنهائی که آنجا بودند ، خندیدند .
کنار مسجد لطفعلی خان بود ، مدیرش
از همه مدیر هائی که دیدم ، بهتر بود !
کنار من نشست و گفت :
پسرم اینجا به درد تو نمی خورد ، تو باید
مدرسه دولتی بخوانی ، اینجا با پول
درس می دهند !
— من می خواهم دکتر بشوم ، رشته
طبیعی بخوانم !
— گفتی پدر نداری ، پیش که زندگی می کنی ؟
— پیش حاج عموی ام زندگی می کنم ،
نمی خواهم از او پول مدرسه بگیرم ،
چون پدرم نیست !
— ببین جانم تو هر رشته ای بخوانی اگر
در آن رشته سر بشوی ، می توانی موفق
بشوی ،این قدر توست که ادبی بخوانی ،
ولی موفق شدن در آن و دانشگاه رفتن
دست تو است ، برو همان مدرسه خودت
ثبت نام کن ، فقط سعی کن ، بتوانی از
قدر خودت ، پیشی بگیری !
قول بده سه سال دیگر دانشگاه تهران
باشی !
@navidazerbaijan
Comments are closed.